logo_mzr

leon-kryczynski

Leon Kryczyński (1887–1939)

jeden z przedwojennych liderów polskiej społeczności tatarsko-muzułmańskiej. Urodził się 25 września 1887 roku w Wilnie, w rodzinie generała Konstantego Kryczyńskiego. Studiował w Petersburgu, gdzie w roku 1911 uzyskał tytuł prawnika. W latach 1918–1919 uczestniczył w działaniach narodowo-wyzwoleńczych na Krymie i w Azerbejdżanie. Od roku 1921 do 1932 był sędzią w Wileńskim Sądzie Okręgowym, od 1932 do 1935 – zastępcą przewodniczącego Sądu Okręgowego w Zamościu, od 1935 do 1939 – zastępcą przewodniczącego Sądu Okręgowego w Gdyni.

Był jednym z założycieli Stowarzyszenia Pomocy Biednym Muzułmanom (1914), członkiem Komitetu Tatarów Polski, Litwy, Białorusi i Ukrainy (1917), współinicjatorem powstania Kulturalno-Oświatowego Związku Tatarów Polskich (1925). W roku 1926 założył w Wilnie bibliotekę tatarską, w roku 1929 – muzeum tatarskie, a w 1931 – tatarskie archiwum. W latach 1932–1938 był redaktorem naczelnym Rocznika Tatarskiego.

W roku 1930 został członkiem Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego, w 1932 Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Podróżował do Turcji (1932) i Maroka (1934). Uhonorowany m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1933) oraz Srebrnym Wawrzynem Polskiej Akademii Literatury (1936).

27 września 1939 roku został aresztowany przez Gestapo i razem z 12 tysiącami polskich inteligentów rozstrzelany w lesie w Piaśnicy niedaleko Wejherowa.

Autor:
Historia Meczetu w Wilnie (Próba monografii) (edycja 2012)